Drottinn fyrirgefur allt

Kerfisbundnar útrýmingar. Gildislausar aftökur. Ein helför á eftir annarri til að þóknast því heilaga. Hvað liggur handan við myrkrið? Hvers vegna stend ég enn? Hvaða hirði skal fylgja? Hvenær mun paradísin birtast mér? Er okkur ætlað að ráfa í angist um dalinn í leit að heimum sem augum okkur var aldrei ætlað að sjá? Og ef svo, hví þá? Maðurinn með ljáinn Er ég loksins dáinn? Blessaði mig áin? og hræ mitt hirti upp kalt? Ég endalokin dái, og dormann helga þrái. Mínu rotna fræi sái. Því Drottinn fyrirgefur allt. Erfiðin sem árin átu upp. Ekkert nema grátleg tilraun til að særa fram hina heilögu anda einskis. Ískalt myrkur, og eilíft ekkert. Óttinn sem mun ávallt knýja hatrið. Gagnslaus þráhyggja. Óverðskulduð von. Vanþökk og hræsni. Heift, græðgi og vol. Þeir sem neita að fylgja, og þeir sem dirfast að efast eru grýttir, fláðir og fleygt á bálið. Maðurinn með ljáinn Erum við loksins dáin? Ávaxtaðist þráin? Sem lífið át upp kalt? Við rotnum fræjum sáðum og svarta svani þjáðum. En daglega við báðum, því Drottinn fyrirgefur allt.