Svartir svanir

Bastarðar baðast í lofum hræsnara Á meðan smáblómin grafa eftir flyksum af siðsemd og sanngirni. Rífa í sig allt sem illúðin innra með girnist. Grisjun gæskunnar nakti rándýrið sem faldist bak við innihaldslaus áheitin. Brotin bakbein stöðnuðu vöxtinn. Eitruð hugsjón hindraði yfirvofandi framför. Um veraldir vonskan hlykkjast. Í hjörtunum iðar svört. Að eldinum úlfarnir flykkjast. Því leikslokin nálgast ört. Af ástríðu byggðri á hatri Að ræflunum ýlfra í kór: Hvaða eyðimörk geymir svörin? Skildu syndugir drýgja hór? Með auðtrú og blindum augum Byggja illfyglin hreiður á draumum. Sækja svörin með eyðingu og eldi. Til að reisa sín ræfla einveldi. Í örmögnun óskir flögra. Á örstundu í öskuna falla. Svartir svanir! Kulnuð hræ! Brostnar vonir! Visnuð fræ! Merin fagra tælir, Og frá okkur alla fælir. Dulúð drottnarans dvínar þegar rándýrin nekja vítin sem leynast á bak við galtóm augnaráðin. Visnandi jörð það eina sem átökin veittu. Bitrir vanvitar hrifsa að sér ylfinga sem ráfa of langt frá myrkrinu, í átt að auðnini. Hvaða hálfguð mun hjálpa þeim hreinu? Hefur gyðjan yfirgefið illveldin? Svartir svanir! Kulnuð hræ! Brostnar vonir! Visnuð fræ! Merin fagra tælir, Og frá okkur alla fælir! Gróðurinn visnar. Svanir svamla í sulti og seyru. Böðullinn brýnir blaðið. Drottnarinn hlær. Svartir svanir. kulnuð hræ. Brostnar vonir. visnuð fræ. Söltuð sárin hylja tárin, Aldirnar og árin í prísund sem ræfilinn þjáði. Sólir setjast. Pestir klekjast úr tómum kviðum, Að rotnum siðum. Gruggug fljótin fæða flónin! Fóstra sóttirnar og lóga ljósunum! Hjörtu okkar hertust með tíðum. En ljósið dofnaði í stormum og hríðum. Kulnaði og gaf sig í frosti. Náhvíta merin starði og brosti. Við andvana fæddumst á bergi. Í þögninni þjáðumst við tárvotar grafir. Vonir vindana báru okkur hvergi. Gyðjurnar féllu, frelsunin fórst.