Valdníðsla

Heitir sandar svíða iljar. Týndur í þurru, hrjóstrugu landi Með enga kennd fyrir samstöðu. Skrælnaður og villtur. Skertur af nánd. Einum fæti handan ríkis hinna lifandi Sé ég þig Logandi af glæsileika og fegurð. Þú finnur mig . Þú setur þitt stefnumið einungis á eigin sérgæði. Hof eilífðar stendur í miðri eyðimörkinni Ég ráfa í gegnum tröppur óróleikans Á milli leynast Þöglar meinvættir sem hverfa í myrkrinu. Hönd þín hrifsar mig til þín. Vefur mig í völundarhús lyga. Illvættir ótæmdir, naga tungurnar af Maðkar skríða inn í mér Áfram tíminn líður Klossfastur í eillífri prísund Frjáls úr haldi Jaðar heimsins kulnaði. Fyrirlitningin étur þig að innan Blind fyrir hugkennd annarra. Á enda jarðar finn ég þig Húðin þín sviðin, hold þitt ristað Sjálfsútrýmingin. Valdníðslan mulinn. Elífða fórnarlambið.