Lof mér líf þitt að taka

Heigulsháttur siðleysingjans dreifir sér ört um ófrjóan jarðveg og skýtur rótum sínum í huga meðvirkra vanvita. Bergmálar í eyrum samsekra og sundrar stórveldum. Réttdræp meindýr krafla sig upp úr ræsinu og elta uppi allt sem lostann linar. Örfáir drukkna í tárum tætra. En rísa alltaf aftur á ný. Hverfa í örstund í myrkrið En flykkjast úr skuggum í skjóli nætur. Pestir sem þamba þjánna sem flæðir án afláts um göturnar. Lof mér hold þitt að rista! Lof mér lim þinn að sundra! Lof mér ást þinni að eyða! Lof mér líf þitt að taka! Ragi ræfill! Hafir þú hvorki hreðjar né hug, til að losa okkar andsetna berg við þitt skítuga hræ. Lof mér þá að linna hatrið, ástina og lostann. Lof mér að lóga þér! Lof mér! Lof mér líf þitt að taka! Djöfullinn lét mig… Geldum sóttirnar og drögum þær naktar gegnum götur óttans. Berjum þær svartar og bláar. Hengjum þær hátt á toppum hofanna. Aflimum ófreskjuna sem að eilífðirnar hirti. Afhöfðum orminn sem át í sig vonirnar og þrárnar og skeit þeim í gjárnar. Hvíl í skólpi og svívirðu.