Ze Noemden Mij
Martina Lucic
Ze noemden mij altijd zacht
Van binnen schuilt een grote kracht
Zoveel liefde om te delen
Oneindig veel zielen om te helen
Nooit te oud om te spelen
Ze noemden mij altijd klein
Mijn hart zo vol ondanks de pijn
Of juist gekleurd door het leven
Elke dag is echt een zegen
Niet voor iedereen vanzelfsprekend
Ze noemden mij altijd lief
Mijn glimlach verbloemde soms verdriet
Leren troosten maar ook vergeven
Als je op jezelf bent aangewezen
Ik heb het al vaker bewezen
Ze noemden mij het wonderkind
De jongste uit een getekend gezin
Dat is veel om naar te leven
En onmogelijk eigenlijk om naar te streven
Maar ik kan het ze niet kwalijk nemen
Ze noemen mij nog steeds zacht
Van binnen schuilt toch echt een grote kracht
